laatste blogs
woensdag, 23 maart 2016 11:21

Island of alltogetherJe kunt bang zijn voor alle vluchtelingen, je kunt ze omarmen, je kunt ze haten, je kunt ze liefhebben, je kunt denken dat ze onze vrouwen, huizen en banen komen inpikken, je kunt ze zien als een verrijking, je kunt, kortom, van alles vinden en roepen. Maar wat vind je ervan om, voordat je iets vindt of denkt of voelt of roept, ze eerst eens te leren kennen? Raar idee? Niet voor Marieke van de Velde. Ze stapte op het vliegtuig naar Griekenland en zette daar telkens een willekeurige toerist naast een willekeurige vluchteling op een bankje. Om elkaar te ondervragen en te leren kennen. Het resultaat is een prachtige korte film van iets meer dan twintig minuten. Neem even de tijd en de rust om er naar te kijken. Je krijgt er geen spijt van want ik denk dat de beelden en woorden je raken. Je kunt de film hier bekijken. Met The Island of All Together won Marieke van der Velde de Zilveren Camera voor het beste innovatieve journalistiek project. Ook kwam er een artikel over haar film in The New York Times. Of ze het zelf in de gaten heeft, weet ik niet maar Marieke is echt iemand die meewerkt aan een nieuwe tijd, aan nieuwe verhoudingen tussen mensen. En daarom verdient ze een plaatsje op de site van NewWorldBooks. Je kunt meer van haar projecten zien als je hier klikt.

Lees meer...
dinsdag, 01 maart 2016 16:45

 

drpalevskyDr. Lawrence Palevsky is een bekende kinderarts in de Verenigde Staten. Hij pleit ervoor om voorzichtiger om te gaan met vaccinaties. In een interview met Dr. Mercola legt hij uit waarom. Je kunt het boeiende gesprek hieronder zien, met Nederlandse ondertiteling.

 

Voor alles wilde ik veiligheid voor de kinderen

Palevsky: Aan de universiteit werd mij geleerd dat vaccins veilig en effectief waren en dat er absoluut geen reden was om daar aan te twijfelen omdat allerlei studies dat bewezen hadden. Wat ik me realiseerde was dat ik vóór alles veiligheid voor de kinderen wilde. Niet schaden, dat is de eerste plicht van ieder arts. Maar dat was niet het uitgangspunt bij vaccinaties. Vaccins zijn niet zo veilig als we denken. Het effect van het injecteren van deze stoffen is nooit echt onderzocht bij verschillende leeftijdsgroepen onder kinderen en volwassenen. We weten niet waar de stoffen in het vaccin in het lichaam naartoe gaan. We weten niet of ze de hersenen bereiken, of ze naar de lever gaan, of ze in het lymfestelsel gaan zitten. We weten niet of ze de cellen binnengaan en daar bijvoorbeeld de mitochondria beschadigen (de energiefabriekjes in de cel) of de gliacellen vernietigen (cellen die zenuwcellen in goede conditie moeten houden).
Alles wat we weten is dat door het toedienen van IgG-antistoffen de ziekte lijkt te verdwijnen. Maar niemand beantwoordt de vraag of de nadelige effecten groter zijn dan de mogelijke voordelen. Er is gewoon niet genoeg informatie om te kunnen zeggen dat vaccins veilig zijn.

 

Niet de ander kant opkijken

Ik heb niet de andere kant opgekeken toen ik regelmatig van ouders hoorde dat alles goed ging met het kind totdat het gevaccineerd werd en er binnen dagen tot maanden heel vervelende klachten ontstonden. Aan al die ouders werd door de artsen verteld dat er geen enkel verband met het vaccin kon zijn en dat er sprake was van toeval. Artsen vinden het moeilijk om toe te geven dat vaccins schade aanrichten omdat ze daarmee toegeven dat ze misschien geen gelijk hebben met hun aanpak. Een fout toegeven is heel moeilijk voor een arts. Ik heb er zelf jaren over gedaan voor ik het durfde. Er is bij artsen geen ruimte voor twijfel. Twijfel betekent dat je tegen het medische systeem en al je collega's ingaat.

 

Artsen verliezen het vertrouwen van ouders

Maar weldenkende ouders verliezen het vertrouwen in de arts of de verpleegkundige als die alleen maar herhaalt dat vaccins veilig en effectief zijn, dat de bijwerkingen uiterst zeldzaam zijn en eigenlijk nooit ernstig, dat je als ouders onverantwoordelijk bent als je je kind niet vaccineert en dat het dan misschien wel dood gaat, en dat jij, als je niet vaccineert er verantwoordelijk voor bent dat de wel gevaccineerde kinderen besmet raken. En dat laatste zou grappig zijn als het niet om zo iets pijnlijks gaat – want als ze zo makkelijk besmet kunnen worden, waarom zijn die andere kinderen dan gevaccineerd? Artsen verliezen op deze manier het gezag, want ouders - en hun hele omgeving - zien dingen gebeuren die artsen glashard ontkennen.

 

Ouders in het geweer

Maar de ouders komen steeds meer in het geweer en dat moeten ze blijven doen. Want zij zijn degenen die thuis zijn met de kinderen en de veranderingen van dichtbij meemaken. Zij zijn het die zich verdiepen in de literatuur en die de geweldige hoeveelheid wetenschappelijke publicaties lezen waaruit blijkt dat vaccins niet zo veilig en effectief zijn als we dachten.
Ik werk nu nog twee dagen per week in de praktijk en gemiddeld zie ik één keer per dag ouders die ervan overtuigd zijn dat hun kinderen vaccinatieschade hebben opgelopen.

 

Wat te doen?

Als ouders me vervolgens vragen wat ze kunnen doen om de schade te herstellen is mijn eerste antwoord: 'Ik weet het niet'. We weten simpelweg veel te weinig over hoe de schade precies ontstaat. Maar vervolgens overleg ik met ze hoe we verdere toevoer van schadelijke stoffen kunnen voorkomen. Want al die stoffen veroorzaken ontstekingen in het lichaam. En dan hopen we dat het lichaam de ruimte krijgt om de stoffen die in de vaccins zaten op eigen kracht op te ruimen. Het pijnlijke is dat als de kinderen door allerlei maatregelen uiteindelijk een stuk beter zijn geworden, de eigen kinderarts niet wil weten hoe dit komt. Niet één wilde hierover in gesprek gaan met de ouders als die er iets over wilden vertellen.

 

Het hele interview met Dr. Palevsky kun je hier zien.

Als je 33 overwegingen wilt lezen om maar liever niet te vaccineren koop dan het boek Hé Dokter, word wakker! Of bestel het bij de bieb.

Klassiek homeopaten hebbenervaring met het ontgiften van vaccinaties. Op www.nvkh.nl vind je een klassiek homeopaat bij jou in de buurt.

 

 

www.drpalevsky.com

Lees meer...
donderdag, 05 februari 2015 09:09

Vlees mevrouwAls kind al had ik een afkeer van vlees, maar ik moest altijd een stukje proberen. Want, daar zou ik groot en sterk van worden. Melk en kaas lustte ik ook niet en van eieren ging ik over mijn nek.

Toen ik een jaar of zeven was, beloofde mijn vader dat we in de stad naar de "lichtjes" zouden gaan kijken als ik een hapje ei zou nemen. Die "lichtjes" waren de versierde straten en etalages in de binnenstad van Den Haag, vlak voor Sinterklaas. Heel verleidelijk voor een jochie dat had gehoord dat er in de etalage van V&D een bewegende Sinterklaas stond met allemaal - ook bewegende - Pieten er omheen. Dus nam ik, met alle moed die ik in mij had, een heel klein hapje. Ik wist vervolgens niet hoe snel ik naar de keuken moest rennen om het in de gootsteen weer uit te spugen. Maar goed, ik had mijn best gedaan, dus ik heb die Sinterklaas in de etalage gezien.
De donkere nacht in, achterop de solex bij mijn vader, met zijn lange zwarte leren "motor"jas. Solex

Mijn ouders waren niettemin aardig wanhopig over mijn afkeer van vlees en zuivel, want hoe kon ik nou toch ooit groot en sterk worden zonder deze ontzettend belangrijke voedingsstoffen? Gelukkig voor hen lustte ik wel yoghurt en chocomel. Ook was er nog één vleesachtig ding wat ik wél lekker vond en dat was rookworst. 's Winters stond ik op de vaste donderdag-boerenkool-avond met mijn broers en zussen in de rij om een stukje te bemachtigen als mijn moeder de worst in plakjes ging snijden. Helemaal zonder vlees en zuivelproducten ben ik dus niet opgegroeid.

Maar toen begon de zelf-kwelling. Ik was een jaar of zestien en ik had het in mijn hoofd gehaald dat ik wel in het Nederlands elftal zou kunnen voetballen. Ik was overigens de enige in mijn omgeving die dat vond, maar dat was voor mij niet belangrijk.
Ik zou het allemaal wel bewijzen, alleen, dan moest ik natuurlijk wel in topconditie zijn. En ja, de Melk witte motorreclames hadden mij wel ingeprent: vlees is kracht en melk is de witte motor. Dus dwong ik mijzelf om af en toe vlees te eten en na iedere training 's avonds een glas melk te drinken. Ik deed dat met tegenzin, maar ja, je moet wat over hebben voor je carrière. Niks geworden overigens, maar dat had je wel begrepen...

Een paar jaar later, rond mijn twintigste kreeg ik een vriendinnetje die vegetariër was en hoorde ik voor het eerst dat er van dit soort mensen bestonden en sterker nog, dat ze ook nog gewoon in leven konden blijven. Dat was het definitieve einde van mijn vlees-sprookjestijd. Ik ben daarna nog een jaar of veertig vegetariër geweest en ik was daar wel tevreden mee. Dankzij de introductie van pizza's in Nederland - ja, er was een tijd dat er geen pizza te vinden was in ons land - was ik van kaas gaan houden. Ik werd zelfs een liefhebber. Tot ik helaas vorig jaarSinterklaasetalage al surfend op het internet een video tegenkwam van ene Gary Yourofsky, met de nogal uitsloverige titel "The best speech you will ever hear". Ik zag dat je hem in 39 talen ondertiteld kon zien en dat alleen de Engelse versie al 2,3 miljoen keer bekeken was. Dus ja, toch maar even kijken en... Inderdaad, die man kan wel praten, zeg!
Hij noemt zichzelf activist voor dierenrechten, is bloed-fanatiek en zit zich in de video voor een groep studenten aardig boos te maken. Maar hij is ook grappig en belangrijker nog, hij heeft mijn leven weer een nieuwe draai gegeven. Hij heeft me aan iets herinnerd, wat ik waarschijnlijk als baby in de wieg al wist en wat ik toen wanhopig aan mijn ouders probeerde duidelijk te maken. Op dat moment had ik alleen de woorden nog niet. Maar nu, na de video, begint het me weer steeds duidelijker te worden:  Dieren zijn er vooral om met rust gelaten te worden. Er bestaat geen diervriendelijk vlees, maar - HELLUP - ook geen diervriendelijk stukje kaas of glas melk.

kaas is vaseline

Om een lang verhaal kort te maken, ik ben dus nu "op-weg-naar-vegan". Ik heb nog wat moeite als je een glas wijn met een toostje met boursin voor mijn neus zet of -nog erger - appeltaart met slagroom... Maar ik begin er achter te komen dat er voor alles wel een lekker alternatief is. En er komt steeds meer. Was er tien jaar geleden in Nederland geen vegan-kookboek te krijgen, nu vliegen ze je om de oren. 

En ja, als je dan ook leest dat in culturen die geen dierlijke producten eten, mensen het gezondst zijn en het langste leven, dan kom je er achter dat die hele vlees is kracht en melk is de witte motor campagne, bedacht is voor de economie, niet voor onze gezondheid. Dus, wat zou ons nog tegen houden, helemaal niets, toch? O ja, er is één ding. Onze smaak. Het schijnt dat er zes weken nodig is om af te kicken van een bepaalde smaak en aan een nieuwe te wennen. Is zes weken lang? Tja, als je je adem in moet houden, wel. Of als je op je linkervoet moet gaan staan terwijl je rechter in je nek ligt. Of als je zes weken lang tegelijkertijd onder je voeten en je oksels gekieteld wordt. En als je je van die dingen nou eens een voorstelling probeert te maken, dan zijn we precies waar we wezen moeten: Vergeleken bij die dingen is er niks zo makkelijk als je voeding een beetje anders aan te gaan pakken. Toch nog wat behoefte aan een video-peptalk? Er is een fatsoenlijke versie te vinden op youtube, ook geschikt voor kinderen en een onfatsoenlijke versie, alleen voor volwassenen die niet net gegeten hebben.Yourofsky bijbeltekst

De vleesfoto is onder dwang afgestaan door de Stichting Voorlichtingsbureau Vlees en omstreken in Den Haag, de solex werd ongevraagd ter beschikking gesteld door www.motoplus.nl, de witte motorpechfoto komt van www.veganlife.nl de sinterklaasetalage komt van www.atelierpippilotta.nl de onaangename tekst over kaas staat op www.realcompassionforallanimals.org  en de slotboodschap van Gary Yourofski himself staat op https://www.pinterest.com/dremata/advocates-for-sustainable-life/ 

 

www.pinterest.com/dremata

 

Lees meer...